Badanie hemolitycznego działania eterów glikolu etylenowego

Celem zadania była ocena porównawcza hemolitycznego działania eterów glikolu etylenowego (EGEs). W ramach zrealizowanych prac porównano siłę działania hemolitycznego pięciu, stosowanych w praktyce EGEs, tj. metoksyetanolu, etoksyetanolu, izopropoksyetanolu, butoksyetanolu i fenoksyetanolu u szczurów po jednorazowym oraz 28 dniowym podawaniu tych związków drogą podskórną. Oceniono również siłę działania hemolitycznego sześciu metabolitów EGEs, a mianowicie kwasu metoksyoctowego, kwasu etoksyoctowego, kwasu propoksyoctowego, kwasu butoksyoctowego, kwasu pentoksyoctowego i kwasu fenoksyoctowego na erytrocytach ludzkich i erytrocytach szczura in vitro
Badania wykazały zdecydowane różnice w hemolitycznym działaniu poszczególnych EGEs pomiędzy narażeniem ostrym (jednorazowym), a powtarzanym. Nasilenie zmian hematologicznych i ich dynamika zależały od dawki ksenobiotyku i czasu, jaki upłynął od jego podania. W przypadku metoksy- i etoksyetanolu szkodliwe działanie narastało z czasem narażenia. Natomiast powtarzane podawanie butoksy- i izopropoksyetanolu wywoływało tolerancję nowopowstających krwinek na hemolityczne działanie tych związków, co w efekcie osłabiało ich działanie
Uzyskane wyniki mają praktyczne przełożenie. Wskazują, że zalecane powinno być stosowanie w praktyce izopropoksyetanolu i butoksyetanolu, które wykazują słabsze działanie hemolityczne, zamiast metoksyetanolu, etoksyetanolu i fenoksyetanolu. W ostrych zatruciach eterami glikolu etylenowego należy rozważyć stosowanie inhibitorów ADH - pirazolu i metylopirazolu, pod warunkiem wczesnego ich podania, przed wystąpieniem objawów hemolizy. W diagnostyce zatruć EGEs należy również zwrócić uwagę na ich działanie na układ leukocytarny, które jest stymulujące w zatruciu ostrym natomiast depresyjne w zatruciu podostrym