Środowisko rzeczywistości wirtualnej, praktycznie stosowane np. symulatorach pojazdów, może na organizm ludzki wywierać ujemny wpływ, będący niepożądanym skutkiem ubocznym wykorzystywania tego typu technologii.
Po raz pierwszy zjawisko to było badane przez Millera i Goodsona (1958, 1960), którzy nazwali je chorobą lokomocyjną, ze względu na podobieństwo niektórych objawów tej choroby. Tyler i Bard (1949) wykazali, że główną przyczyną choroby lokomocyjnej jest ruch, natomiast w symulatorach nieruchomych człowiek nie doświadcza ruchu. Dlatego w przypadku ujemnego oddziaływania symulatora na organizm człowieka stosuje się najczęściej nazwę choroba symulatorowa.

Objawy tej choroby występują w przypadku ekspozycji człowieka na środowisko wirtualne wytwarzane zarówno w systemach projekcyjnych (w języku angielskim SID - od „spatially immersive display systems") jak i w systemach z infohełmem (w języku angielskim HMD systems - od „head-mounted display systems"). Objawy te są często identyczne jak objawy klasycznej choroby lokomocyjnej, a więc zawroty głowy o charakterze oszołomienia z towarzyszącym ślinotokiem, zblednięciem, uciskiem w górnej części jamy brzusznej i nasilającą się potliwością, nudnościami, bólem głowy i dezorientacją przestrzenną aż do gwałtownych wymiotów z towarzyszącą apatią, sennością oraz ograniczeniem zdolności koncentracji psychicznej i aktywności mięśniowej. Mogą również wystąpić zaburzenia równowagi.
Objawy choroby symulatorowej występują w różnym stopniu u poszczególnych osób - co w dużym stopniu zależy od indywidualnych skłonności osobniczych. Wystąpienie tych objawów oznacza, że w układzie nerwowym człowieka czasowo wystąpiły zmiany. Mogą to być nawet istotne zmiany w realizacji podstawowych funkcji organizmu człowieka, chociaż bywają z pozoru nie niewidoczne w momencie opuszczania przez niego środowiska wirtualnego. W konsekwencji mogą więc one okazać się dla człowieka niebezpieczne.