Podsumowanie

Podejmując badania mające na celu oznaczenie parametrów wybuchowości pyłów należy starać się, aby warunki ich prowadzenia możliwie jak najdokładniej oddawały warunki panujące w zakładzie przemysłowym, w którym występuje dany materiał niebezpieczny. Chociaż warunki prowadzenia badania są ściśle określone przez normę, możliwe jest wykonywanie oznaczania MTZ dla wybranych frakcji pyłu lub pyłu o określonej wilgotności otrzymanego w wyniku sezonowania próbek w szafie klimatycznej.

Przyjęcie bardziej rygorystycznego kryterium badanego pyłu w przypadku parametru MTZ mogłoby się odbyć przez prowadzenie badań dla grubszych warstw pyłu. Oczywiste jest, że daje to większy zapas bezpieczeństwa. W aplikacjach przemysłowych dużą rolę odgrywają jednak aspekty ekonomiczne, stąd też metoda A standardu europejskiego PN-EN 50281-2-1 zakłada użycie pierścienia jedynie o grubości 5 mm. Stosowanie grubszego pierścienia spowodowałoby, że oznaczane wartości MTZ byłyby niższe, a w rezultacie niższe byłyby dopuszczalne temperatury powierzchni urządzeń generujących ciepło i pracujących w sąsiedztwie atmosfer wybuchowych. Wymusiłoby to na zakładach przemysłowych większą dbałość o higienę w miejscu pracy, generując tym samym dodatkowe i (być może) niepotrzebne koszty.

Minimalna temperatura zapłonu warstwy pyłu z punktu widzenia biernej ochrony przeciwwybuchowej jest bardzo ważnym, jednak ciągle lekceważony parametrem [22]. Nadzieję na przyszłość dają prowadzone w tym zakresie badania oraz idące za nimi wnioski - takie jak zaprezentowane w artykule. Zdaniem autora, mogą się one znacznie przyczynić do poprawy bezpieczeństwa w zakładach produkcyjnych, w których występują pyły palne, zwłaszcza w formie osiadłej (warstwy).