Pytania

Odpowiedzi

Kategoria:Komentarze

Choroby zawodowe – zasady zgłaszania oraz orzekania

 

15 lipca 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 czerwca 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. poz. 1287), wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 oraz z 2021 r. poz. 1162). Rozporządzenie zmienia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367), m.in. w zakresie: podmiotów, którym zgłasza się podejrzenie choroby zawodowej, i ustalania ich właściwości, a także trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania

i stwierdzania chorób zawodowych.

 

Zgodnie ze zmienionym przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się:
 

  • właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu komendantowi wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej albo właściwemu wojskowemu inspektorowi sanitarnemu wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej
     
  • właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy – których właściwość ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tym miejscu, a w przypadku braku takiej możliwości – według miejsca, na terenie którego było ostatnie narażenie zawodowe.

 

Zgodnie z nowym brzmieniem § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a zwłaszcza przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. W przypadku gdy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej jest w sposób oczywisty bezzasadne, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wykorzystaniem dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, w przypadku wątpliwości dotyczącej zgromadzonej dokumentacji – na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy i z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego.
 

Zgodnie z nowo dodanym do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. przepisem § 4 ust. 4 w przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej jest równoznaczne z wnioskiem o wydanie orzeczenia w sprawie rozpoznania choroby zawodowej. Rozporządzenie zmieniające nowelizuje także brzmienie § 6 ust. 1 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Zgodnie ze zmienionymi przepisami lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia, wydaje orzeczenie o: rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
 

W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownika/byłego pracownika albo w przypadku śmierci pracownika/byłego pracownika lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Orzeczenie lekarskie przesyła się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, zainteresowanemu pracownikowi, byłemu pracownikowi oraz lekarzowi kierującemu na badania, a w przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej II stopnia – również jednostce orzeczniczej I stopnia. W przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika orzeczenie lekarskie wydaje się również osobie uprawnionej do świadczeń po zmarłym, o której mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, na jej wniosek.

 

 

Oprac. Anna Gałązka-Sobocka

specjalistka ds. legislacji

BP8/2021

Data ostatniej modyfikacji: 10.04.2026

Pobierz stronę w wersji PDF