Czy orzeczenie o niepełnosprawności jest dokumentem wystarczającym do uzyskania świadczenia uzupełniającego?

Nie, ustawa jednoznacznie przesądza, że niezdolność do samodzielnej egzystencji musi być potwierdzona wymienionymi orzeczeniami. Orzeczenie o niepełnosprawności, nawet w znacznym stopniu, nie jest dokumentem równoważnym z orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji.
 

ZUS będzie również honorował wydane przed 1 września 1997 r. przez komisję lekarską do spraw inwalidztwa i zatrudnienia orzeczenia, zaliczające wnioskodawcę do I grupy inwalidów, które nadal zachowały swoją ważność (tj. nie upłynął okres, na jaki została orzeczona I grupa inwalidzka).
 

W 1997 r. została dokonana reforma orzecznictwa, wprowadzona ustawą z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz.U. Nr 100, poz. 461). W przepisach przejściowych wskazano, że osoby mające ustalone prawo do świadczeń wskutek zaliczenia na podstawie przepisów dotychczasowych do I grupy inwalidów uważa się za całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji.

Wiesława Lempska
Zakład Ubezpieczeń Społecznych
BP 9/2019